قرآن کتاب همهی انسانها و کتاب همهی دورانهای زندگی بشر است، و خداوند آن را وسیلهی هدایت برای همهی مردم و همهی جهانیان قرار داده است؛ چنانکه میفرماید:
شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِی أُنزِلَ فِیهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ (بقره: 185)
ماه رمضان که در آن قرآن برای هدایت مردم نازل شده است.
و میفرماید:
اِنْ هُوَ اِلاّ ذِکْرٌ لِلْعالَمین (تکویر: 27)
نیست آن مگر آگاهی و بینش برای جهانیان.
لِیکُونَ لِلْعالَمینَ نَذِیرًا (فرقان: 1)
تا اینکه هشدار دهندهای برای جهانیان باشد.
قرآن، کتاب مخصوص به این نژاد یا آن نژاد نیست؛ از آنِ صاحبان این رنگ و پوست یا آن رنگ و پوست نیست؛ کتاب این اقلیم و سرزمین، یا آن اقلیم و سرزمین نیست؛ کتاب این گروه و این صنف، یا آن گروه و آن صنف نیست؛ نه فقط از آنِ عقلگرایان است، و نه بر عکس، فقط از آنِ احساسگرایان؛ نه فقط از آنِ بُرونگرایان است، و نه بر عکس، فقط از آنِ درونگرایان؛ نه کتاب ایدهآلیستهاست، و نه بر عکس، کتاب رئالیستها؛ نه از آنِ فردگرایان است، و نه برعکس، از آنِ جامعهگرایان؛ نه کتاب دولتمردان است، و نه برعکس، کتبا شهروندان؛ نه از آنِ ثروتمندان است، و نه برعکس، از آنِ مستمندان؛ نه کتاب مردان است، و نه بر عکس، کتاب زنان؛ قرآن کتاب همگان است، و قانون اساسی برای جهانیان، که از سوی خدای همگان و پروردگار عالمیان فرود آمده است.